Ik schilder figuratief en in het bijzonder de mens. Zonder ooit een formele opleiding of cursussen te hebben gevolgd, heeft zich bij mij in de loop van de jaren een herkenbaar eigen stijl ontwikkeld. Die stijl begeeft zich ergens halverwege realisme en abstrahering. Je kunt niet echt zeggen dat mijn figuren realistisch, laat staan naturalistisch zijn, daarvoor zijn ze te zeer vervormd en amorf. Maar het zijn ook niet echt abstraheringen, want ik herken er duidelijk iets in van echte, reële mensen.
Misschien is innerlijk realisme wel een goede term die van toepassing is hier. Innerlijk in die zin dat de werken pogen de onderhuidse lagen van mensen bloot te leggen, hun angsten, hun vervreemding en eenzaamheid en het onvermogen om werkelijk contact te maken. Kortom, al de innerlijke strijd op een of andere manier rechtop en mens te blijven. Toch hebben mijn figuren wel iets van waardigheid, in al hun lijden. Het realisme zit hem volgens mij in het feit dat het dít is wat mensen echt beweegt, méér dan de sociale buitenlaag, wat bij een beetje tegendruk al gauw een dun suikerlaagje blijkt.
Verder hoop ik dat mensen geraakt zullen worden als ze mijn werk zien, positief of negatief, dat maakt me niet uit. Beter walging dan zoetgevooisde steunbetuiging. Uiteindelijk denk ik dat alleen de herkenning van wat diep in je zelf zit zo'n reactie teweeg kan brengen. En als dat zo is dan is mijn werk geslaagd..
exto | kunst, kunstenaars, galeries en exposities
Guido Ramackers - intro
Ik schilder figuratief en in het bijzonder de mens. Zonder ooit een formele opleiding of cursussen te hebben gevolgd, heeft zich bij mij in de loop van de jaren een herkenbaar eigen stijl ontwikkeld. Die stijl begeeft zich ergens halverwege realisme en abstrahering. Je kunt niet echt zeggen dat mijn figuren realistisch, laat staan naturalistisch zijn, daarvoor zijn ze te zeer vervormd en amorf. Maar het zijn ook niet echt abstraheringen, want ik herken er duidelijk iets in van echte, reële mensen.
Misschien is innerlijk realisme wel een goede term die van toepassing is hier. Innerlijk in die zin dat de werken pogen de onderhuidse lagen van mensen bloot te leggen, hun angsten, hun vervreemding en eenzaamheid en het onvermogen om werkelijk contact te maken. Kortom, al de innerlijke strijd op een of andere manier rechtop en mens te blijven. Toch hebben mijn figuren wel iets van waardigheid, in al hun lijden. Het realisme zit hem volgens mij in het feit dat het dít is wat mensen echt beweegt, méér dan de sociale buitenlaag, wat bij een beetje tegendruk al gauw een dun suikerlaagje blijkt.
Verder hoop ik dat mensen geraakt zullen worden als ze mijn werk zien, positief of negatief, dat maakt me niet uit. Beter walging dan zoetgevooisde steunbetuiging. Uiteindelijk denk ik dat alleen de herkenning van wat diep in je zelf zit zo'n reactie teweeg kan brengen. En als dat zo is dan is mijn werk geslaagd..